پیرسینگ داخل دهان چه تفاوتی با سایر پیرسینگ‌ها دارد؟ نکاتی که قبل از انتخاب باید بدانیم

پیرسینگ زبان در نگاه اول شاید فقط یک زیور کوچک و متفاوت به نظر برسد، اما از نظر مراقبت، محل قرارگیری و ریسک‌های احتمالی با پیرسینگ گوش، بینی یا ابرو یکسان نیست. دلیلش هم ساده است: این بار زیور داخل محیطی قرار می‌گیرد که دائماً با بزاق، باکتری‌های طبیعی دهان، غذا، دندان و لثه در تماس است و تقریباً در تمام طول روز حرکت می‌کند.

همین تفاوت باعث می‌شود انتخاب پیرسینگ داخل دهان فقط به این محدود نشود که «کدام مدل بیشتر به من می‌آید؟». محل سوراخ، اندازه زیور، شرایط دندان و لثه، بهداشت دهان و حتی عادتی مثل بازی کردن با پیرسینگ می‌تواند روی نتیجه بلندمدت اثر بگذارد.

اگر قصد انجام پیرسینگ زبان را دارید، بهتر است قبل از تصمیم نهایی دقیقاً بدانید چه چیزی با پیرسینگ‌های معمول بدن فرق می‌کند و قرار است بعد از انجام آن با چه شرایطی روبه‌رو شوید.

چرا پیرسینگ داخل دهان شرایط متفاوتی دارد؟

پوست گوش یا بینی با مخاط داخل دهان یک محیط یکسان نیست. دهان به‌طور طبیعی میزبان تعداد بسیار زیادی میکروارگانیسم است و دائماً درگیر خوردن، نوشیدن، صحبت کردن و بلعیدن است. بنابراین یک سوراخ تازه داخل دهان تقریباً هیچ‌وقت کاملاً در استراحت نیست.

انجمن دندان‌پزشکی آمریکا، پیرسینگ زبان و سایر پیرسینگ‌های داخل یا اطراف دهان را با مشکلاتی مانند تورم، خونریزی، عفونت، آسیب به دندان، تحلیل لثه و صدمه به بافت نرم مرتبط می‌داند. این انجمن به دلیل همین پیامدهای احتمالی، انجام پیرسینگ‌های زیبایی داخل و اطراف دهان را توصیه نمی‌کند.

 

تفاوت اول؛ پیرسینگ زبان دائماً با دندان‌ها در تماس است

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های پیرسینگ زبان با بسیاری از پیرسینگ‌های دیگر، حضور یک جسم نسبتاً سخت در فاصله بسیار کم از دندان‌هاست.

هنگام حرف زدن، جویدن یا حتی حرکت ناخودآگاه زبان، گوی یا قسمت فلزی زیور ممکن است با سطح دندان برخورد کند. اگر شخص عادت داشته باشد پیرسینگ را بین دندان‌ها بگیرد، با آن بازی کند یا آن را به دندان بکوبد، احتمال آسیب بیشتر می‌شود.

مطالعات مختلف ارتباط میان پیرسینگ‌های دهانی و مواردی مثل لب‌پریدگی دندان، ساییدگی مینا، ترک یا شکستگی دندان و عقب‌نشینی لثه را گزارش کرده‌اند. یک مرور نظام‌مند نیز نشان داده است که آسیب‌های دندانی و پریودنتال از پرتکرارترین مشکلات گزارش‌شده در افراد دارای پیرسینگ دهانی هستند. البته کیفیت شواهد در برخی از این مطالعات محدود بوده و اعداد گزارش‌شده را نباید به‌عنوان احتمال قطعی برای هر فرد در نظر گرفت.

در پیرسینگ گوش چنین تماس مداومی با ساختار حساس دیگری وجود ندارد. همین نکته به‌تنهایی پیرسینگ زبان را وارد دسته متفاوتی از تصمیمات زیبایی می‌کند.

تفاوت دوم؛ تورم زبان می‌تواند بیشتر از یک ناراحتی ساده باشد

کمی درد، حساسیت و تورم پس از بسیاری از پیرسینگ‌ها اتفاق عجیبی نیست. در پیرسینگ زبان نیز چند روز اول معمولاً با درجاتی از تورم همراه است.

انجمن Professional Piercers اعلام می‌کند که در سه تا پنج روز نخست ممکن است تورم، حساسیت، کبودی، خونریزی خفیف یا مقداری ترشح مشاهده شود.

اما زبان فضای محدودی داخل دهان دارد و تورم زیاد آن می‌تواند خوردن، صحبت کردن و حتی بلعیدن را مشکل کند. تورم بسیار شدید در موارد نادر می‌تواند روی مسیر تنفسی هم اثر بگذارد؛ به همین دلیل نباید هر تورمی را صرفاً بخشی طبیعی از روند ترمیم فرض کرد.

اگر تورم به‌جای کمتر شدن مرتب بیشتر شود، با تب، درد شدید، ترشح غیرمعمول، بوی بد واضح یا مشکل در نفس کشیدن همراه باشد، موضوع دیگر صرفاً مراقبت خانگی از یک پیرسینگ تازه نیست و باید ارزیابی پزشکی انجام شود.

تفاوت سوم؛ انتخاب محل پیرسینگ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند

زبان فقط یک تکه عضله ساده نیست. عروق، اعصاب و ساختارهای مختلفی در آن وجود دارند و آناتومی زبان افراد نیز کاملاً یکسان نیست.

بنابراین نمی‌توان از روی یک عکس در شبکه‌های اجتماعی نتیجه گرفت که همان مدل دقیقاً برای زبان فرد دیگری هم مناسب است.

از طرف دیگر، آنچه معمولاً با عنوان پیرسینگ زبان شناخته می‌شود فقط یک ظاهر واحد ندارد. مدل‌ها از نظر محل قرارگیری و نوع زیور متفاوت‌اند و هرکدام ممکن است الزامات و محدودیت‌های خاص خود را داشته باشند.

کسی که در مرحله مقایسه مدل‌هاست می‌تواند ابتدا ظاهر و ساختار انواع پیرسینگ زبان را بررسی کند، اما انتخاب نهایی نباید فقط بر اساس عکس یا فرم زیور انجام شود؛ سازگاری مدل با آناتومی زبان و وضعیت دهان مهم‌تر از جذابیت آن در تصویر است.

مراقبت از پیرسینگ زبان با پیرسینگ گوش فرق می‌کند

برای یک پیرسینگ خارجی معمولاً بخش بزرگی از مراقبت حول تمیز نگه داشتن سطح زخم و جلوگیری از تماس‌های آلوده می‌چرخد. داخل دهان شرایط فرق می‌کند؛ نمی‌توان غذا خوردن یا تولید بزاق را متوقف کرد.

چند اصل ساده اهمیت زیادی دارند.

بهداشت دهان باید منظم باشد، نه افراطی

مسواک زدن منظم با مسواک نرم و تمیز کردن فضای بین دندان‌ها همچنان ضروری است. زیور نیز نباید به محلی برای تجمع طولانی‌مدت پلاک تبدیل شود.

دهان‌شویه قوی‌تر لزوماً بهتر نیست. منابع تخصصی پیرسینگ استفاده مکرر از دهان‌شویه‌های حاوی الکل یا هیدروژن پراکسید را توصیه نمی‌کنند، چون ممکن است بافت در حال ترمیم را تحریک کنند. دهان‌شویه بدون الکل گزینه متداول‌تری برای دوره مراقبت است.

ADA نیز رعایت بهداشت معمول دهان، مسواک دو بار در روز با خمیردندان فلورایددار و استفاده از دهان‌شویه بدون الکل را از اقدامات کاهش‌دهنده ریسک مطرح می‌کند.

بعد از غذا دهان را تمیز نگه دارید

قرار گرفتن بقایای غذا اطراف زیور تازه چیزی نیست که بخواهیم ساعت‌ها ادامه پیدا کند. شست‌وشوی ملایم دهان با آب تمیز پس از خوردن یا نوشیدن یکی از توصیه‌های رایج مراقبتی است.

اما این به معنی شست‌وشوی مداوم با مواد ضدعفونی‌کننده قوی نیست. بیش از حد تمیز کردن نیز می‌تواند مخاط دهان را تحریک کند.

عفونت در دهان چرا جدی‌تر گرفته می‌شود؟

یک پیرسینگ جدید عملاً زخمی است که تا مدتی در حال ترمیم خواهد بود. از طرف دیگر دهان محیط استریل نیست.

درد، تورم محدود و حساسیت اولیه می‌تواند بخشی از روند طبیعی باشد، اما برخی نشانه‌ها نیاز به توجه بیشتری دارند؛ از جمله:

• تورمی که به‌مرور شدیدتر می‌شود؛
• درد قابل‌توجهی که بعد از چند روز رو به کاهش نیست یا بیشتر می‌شود؛
• ترشح چرکی یا غیرعادی همراه با بوی ناخوشایند؛
• تب یا احساس ناخوشی عمومی؛
• خونریزی قابل‌توجه یا ادامه‌دار؛
• دشواری شدید در بلع؛
• احساس تنگی نفس یا مشکل در عبور هوا.

به‌خصوص مشکل تنفسی یا تورم شدید زبان موضوعی نیست که برای بهتر شدن خودبه‌خودی آن صبر کرد. ADA نیز انسداد راه هوایی بر اثر تورم شدید را از عوارض بالقوه پیرسینگ دهانی ذکر کرده است.

جنس زیور هم مسئله فرعی نیست

در انتخاب پیرسینگ گاهی تمام توجه روی شکل گوی، رنگ یا طراحی آن می‌رود، در حالی که زیور قرار است مدت زیادی با مخاط دهان تماس داشته باشد.

کیفیت ساخت، سطح صاف زیور، اندازه صحیح و جنس مناسب اهمیت بیشتری از جزئیات ظاهری دارند. حتی زیوری که جنس مناسبی دارد اگر بیش از حد بلند باشد یا دائماً با دندان برخورد کند، می‌تواند مشکل‌ساز شود.

بررسی‌های علمی همچنین نشان داده‌اند که پیرسینگ‌های دهانی ممکن است با واکنش‌های حساسیتی یا تغییرات مخاطی مرتبط باشند و نوع ماده زیور یکی از عواملی است که باید در نظر گرفته شود.

بنابراین بهتر است صرفاً عبارت‌هایی مثل «استیل» یا «ضدحساسیت» روی بسته‌بندی را معیار کافی ندانیم و درباره مشخصات واقعی زیور سؤال کنیم.

چه کسانی باید با احتیاط بیشتری تصمیم بگیرند؟

برای همه نمی‌توان یک نسخه واحد نوشت، اما چند وضعیت باعث می‌شوند بررسی دقیق‌تر منطقی باشد.

اگر فرد بیماری فعال لثه، پوسیدگی و مشکلات درمان‌نشده دندانی، دندان‌های آسیب‌پذیر یا ترمیم‌های متعدد دارد، بهتر است ابتدا وضعیت دهان مشخص شود.

وجود ارتودنسی و وسایلی که داخل دهان قرار دارند نیز می‌تواند تماس‌های مکانیکی را پیچیده‌تر کند.

افرادی که دارو مصرف می‌کنند، بیماری زمینه‌ای خاص دارند یا می‌دانند روند ترمیم زخم در بدنشان غیرمعمول است نیز بهتر است پیش از انجام یک اقدام تهاجمی، درباره شرایط شخصی خود از پزشک یا دندان‌پزشک سؤال کنند.

این دقیقاً همان جایی است که توصیه عمومی اینترنتی دیگر نمی‌تواند جای ارزیابی فردی را بگیرد.

منبع خبر: cloz.ir